De bezorgde herder (Mc. 6,30-34)

De proefmissie is gelukt. De leerlingen komen terug bij Jezus. Marcus noemt hen nu apostelen. Ze vertelden aan Jezus alles wat ze hadden gedaan en hoe ze onderricht gegeven hadden. Hun stage is blijkbaar goed verlopen.

Evalueren

Jongeren worden soms afgesnauwd. “Zwijg over de praktijk, want je hebt nog geen praktrijkervaring”. Het is goed dat iemand die op een nieuw terrein komt, zijn ervaringen kan en mag meedelen. Nu spreken we van stageverslagen, van rapporteren, van evalueren en van feedback. Voor de leerlingen van Jezus was het belangrijkste dat ze stevig verbonden bleven met Jezus, met de rabbi die hen had gekozen. Hij had hen immers macht gegeven over de onreine geesten. Ze hadden demonen uitgedreven, veel zieken met olie gezalfd en hen genezen. Zij hadden opgeroepen tot bekering.

Jezus trok langs de wegen van Galilea en hij vormde ondertussen zijn leerlingen. Volgens een oude beeldspraak is een leerling iemand die bedekt is met het stof van zijn leraar (Mishna, Avot. 1:4). Hij volgt deze zo dicht op de stofferige wegen dat stof hem bedekt. Het lukte Jezus om even halt te houden met zijn leerlingen. Hij toont zich bezorgd om een goed evenwicht. Na het werk is er tijd voor rust. Na de drukte zoekt hij voor zichzelf en zijn leerlingen een eenzame plek op om alleen te zijn. Hij zelf had al de gewoonte om zich nu en dan terug te trekken en in de eenzaamheid te bidden.

Ritme van werk en rust

De mens vaart goed bij een ritme van werk en rust. De vrome Jood kende het vers uit het boek Genesis over de zevende dag. “Op de zevende dag had God zijn werk voltooid, op die dag rustte hij van het werk dat hij gedaan had. God zegende de zevende dag en verklaarde die dag heilig, want op die dag rustte hij van heel zijn scheppingwerk” (Gen. 2,2-3). Maar mensen lijken meer en meer te kiezen voor een haastig en druk tempo. Alles moet produceren en opbrengen. Zelfs in zijn vrije tijd gunt hij zich geen rust. Misschien hebben mensen voor wie hun werk recreatie is, geen recreatie nodig. Maar toch…

In zijn boek Wandelen. Een filosofische gids heeft Frédéric Gros alle lof voor het wandelen. “Wandelen is eigenlijk altijd hetzelfde: de ene voet voor de andere zetten.” Hij vertelt over de wandelaar Nietzsche, Rousseau, Kant en over Thoreau, de schrijver van de eerste filosofische verhandeling over wandelen: Walking. Deze man was in zijn tijd kritisch over de grote industriële exploitatie en het kapitalisme. “Je moet je niet meer afvragen wat een bepaalde activiteit oplevert, maar wat ze kost aan momenten van zuiver leven.”

Stilteplaatsen

Er zijn mensen die zich onwennig voelen waar het te stil is. Stilte is kostbaar. Stilteplaatsen zijn een geschenk. Elk jaar doet de gezingspastoraal een aanbod van gezinsweekends en gezinsvakantiedagen. Gezinnen gaan enkele dagn naar een abdij bv. Orval of ze genieten van een gezinsvakantie in Chandolin of trekken mee op tocht naar Assisi. Het is geloofsverdieping in een ontspannen kader met fijne activiteiten met en voor de kinderen. Samen met andere gezinnen op adem komen, bijtanken, geloven, genieten, samen zijn, bidden, wandelen, delen (www.gezinspastoraal.be). Jongeren trekken voor een week naar Taizé. Andere delen hun tijd door zich in te zetten in de jeugdbeweging en in vakantiekampen.

Village de silence, de paix, de prière

La Viale is een klein Frans gehuchtt tussen kastanjebomen. verborgen in de heuvels en de bergen van de Lozère. La Viale, het stelt zich voor als “village de silence, de paix, de prière.” Het is een oud dorp, dat verlaten en vervallen geraakte. Het kreeg nieuw leven door een initiatief van Pierre van Stappen (1921-2007), jezuïet. Hij was een goede lesgever, maar kreeg het moeilijk bij zijn opdracht aan de Europese school. Misschien zouden de studenten het verder brengen meer met concrete inzet dan met hun studie. Het gaf hem het idee een dorp te restaureren. Na een mislukte poging herbegon hij in La Viale. Op één huis na, behoren alle woningen tot de vereniging van de communion La Viale. De woningen waren verlaten door de bevolking. Mensen hebben er gewoond, geleden. Elke steen is door mensenhanden gegaan, gehouwen en gesjouwd tot wanneer het huis in natuursteen klaar was. Dit initiatief bestaat vijftig jaar. Jongeren en gezinnen kunnen er een tijd verblijven, zij werken in de voormiddag aan praktische taken en kunnen het in de namiddag rustiger aan doen.

Het initiatief is vooral gekend in Franstalig België. Guy Martinot is de bezieler van de communion la Viale Europe in Brussel. La Viale heeft een antenne in de buurt van Beauraing, in le Quartier Gallet, waar je de stilte en de samenhorgigheid en het gebed kan proeven.

De onthaalploeg van La Viale heeft veel vertrouwen in de kracht van de stilte, die de ziel ten goede komt. Tu entends nos soupirs et connais notre silence, et ta voix comme un souffle de silence.

Het onderkomen is uiterst eenvoudig Elke deelnemer wordt aan een huis aangewezen. Hij neemt in de voormiddag deel aan enkel taken. Hout gaan halen, want er wordt gekookt op vuur met hout, de maaltijden voorbereiden, een terrein effenen. In de namiddag: vrijaf. Luisteren en genieten van de stilte. Kijken naar het groen op de heuvels. Zich laten strelen door de warme wind, luisteren naar de krekels.

We hadden er zuivere lucht en zuiver water. We konden nadenken bij rotsen en bomen over de aloude vraag: “Wat is de mens, dat U hem gedenkt?” “Les arbres et les rochers t’enseigneront ce que tu ne pourrais apprendre des plus grands maîtres" (Sint Bernardus). “Men leert meer van het bos dan uit boeken, de bomen en rotsen zullen u over zaken onderwijzen die u op geen andere wijze zou hebben kunnen leren. U zult zelf zien dat het mogelijk is honing uit stenen te halen, en olie uit de hardste rots” (Brief 106).

 

Vier keer per dag luidt in La Viale het klokje en nodigt uit om samen te komen in de kapel. Deze heeft een Taizésfeer. Laat de psalmen klinken, die aloude gebeden. Het is in La Viale de gewoonte om na de lezing van een psalm een of andere zin eruit te herhalen.

Psalm 23, de psalm van de Goede Herder

De zestiende zondag door het jaar valt tijdens de vakantie. Het evangelie van deze zondag brengt ons in een vakantiesfeer. Jezus neemt ons mee naar een eenzame plaats. Hij is de goede herder die ons laat weiden op groene weiden. Hij beantwoordt aan het beeld van de goede herder, die Jeremia voor ogen heeft (Jer. 23, 1-6). Hij toont zich in het evangelie als een goede herder. Hij krijgt niet veel tijd om uit rusten en op deze eenzame plaats te blijven. De mensen zoeken hem immers op.

Marcus wijst daarop in korte en bondige zinnen op drie trekken van de goede Herder. Hij ziet. Hij heeft medelijden. Hij verkondigt.

Jezus heeft goede ogen. Hij ziet en kijkt. Hij heeft aandacht voor de grote menigte. Hij is door hen geraakt. Hij voelt wat hen drijft en wat ze verlangen. Hij heeft medelijden. Het pakt Jezus tot in zijn ingewanden. Jezus beseft dat deze mensen op zoek zijn en inzicht wensen. Daarom zal hij hen uitvoerig onderrichten. Geen fakenieuws, maar stevig geestelijk voedsel. Jezus kent de geestelijke en de materiële zorgen van deze mensen. Daar op deze eenzame plek in het late uur zal Jezus deze grote massa voedsel aanreiken. Jezus zorgt voor een feestelijk eten, waar er genoeg is voor iedereen en zelfs nog veel overschot. Marcus vertelt daarover in de verzen (Mc. 6,35-44) die aansluten op het evangelie van deze zondag. Hij brengt het verhaal van de wonderbare broodvermenigvuldiging.

De eenzame plaats waar Jezus zich wou terugtrekken krijgt de glans van de feestvreugde op de berg Sion, waar de Heer een feestmaal aanricht. Daar op die berg zal er voor altijd rust, vrede en vreugde zijn (Jes. 25,6-8).