Een dropping (2012)

Als onderdeel van een ontgroening, als oefening in de verkennerij of militaire beproeving worden soms jongelui aan een zogenaamde dropping onderworpen.

Geblinddoekt of in het donker worden ze ergens achtergelaten met de opdracht een vaag omschreven eindpunt te bereiken.
Ze krijgen alleen wat primitieve hulpmiddelen b.v. een kompas, een landkaartje en een beschrijving van het eindpunt.
Dat is een hachelijke onderneming, want niets is erg duidelijk en je bent op elkaars vindingrijkheid, uithoudingsvermogen, durf, vastberadenheid en zo meer aangewezen.

Zo ongeveer is de situatie voor die leerlingen van Jezus die er twee aan twee op uit worden gestuurd om de boodschap van Jezus Christus uit te dragen, om te gaan vertellen dat het Rijk Gods, die wereld zoals God die heeft bedoeld, dat die binnen handbereik ligt voor wie er aan mee wil werken.
Ze hebben geen academische opleiding gehad voor dit karwei.
Ze zijn een aantal jaren mee getrokken, hebben gezien wat Jezus deed, geluisterd en hebben zich laten inspireren en dat was het.
En nu ineens worden ze gedropt richting dat doel.
Ze hebben elkaar, want geloven in zo’n doel doe je niet alleen.
Als de een de moed is kwijt geraakt, is de ander er nog om op te krikken.
En ze doen het toch maar en weten enthousiast te vertellen van hun wedervaren.
Ze moesten vooral niet proberen om met uiterlijk vertoon indruk te maken: een stok, sandalen en eenvoudige kleding.
Dat is 2000 jaren zo doorgegaan en af en toe moesten er weer mensen worden gedropt die opnieuw het doel in het vizier moesten brengen.
Dat is hun gelukt, maar niet voor eeuwig...

Opnieuw worden er leerlingen van Jezus gedropt, want dat doel dat Jezus Christus voor ogen stond moet weer naderbij gebracht worden, opnieuw ontdekt misschien wel.
In de huidige kerkelijke situatie is menigeen de draad kwijt geraakt.
Menigeen verwacht het verlossende woord van bovenaf, maar daar luidt alleen de noodklok, wordt gedroomd van strohalmen die redding moeten brengen.
Er is behoefte aan vindingrijke mensen, mensen met uithoudingsvermogen, durf, vastberadenheid en zo meer.
Heel gewone mensen zullen het weer moeten opnemen, zoals indertijd die vissers bij het meer van Genezareth.
Natuurlijk is daar niet iedereen geschikt voor.
Het voortouw nemen, het woord voeren, geloofsgetuigenis afleggen dat kan en durft niet iedereen.
Misschien is het wel tijd om wat minder zwijgzaam te zijn tegenover vrienden en bekenden, gewoon te laten weten waarvoor men staat.
Daar zit niet iedereen op te wachten. OK, dan gewoon verder gaan.
Eigenlijk zijn we met z’n allen gedropt in een donker bos.
Enkelen zullen het voortouw nemen. Dat helpt.
Niettemin heeft de een het moeilijker dan de ander.
We hebben elkaar om op terug te vallen.
Het kompas is Jezus’ boodschap en de Geest Gods als we er een beroep op doen.
Ja alleen als we er een beroep op doen niet alleen vandaag, maar telkens wanneer we onder druk staan of een beslissing moeten nemen.
Dan mogen we biddend ons vergezeld weten op elke stap die we zetten, ons vergezeld weten van de Geest die ons niet in de steek laat om ons geloof en vertrouwen te schenken.

Laten we ook vandaag ons verenigen in gebed dat de Geest Gods onszelf mag bezielen, ons en allen die met ons meegaan. Amen